Zapora Solińska

Solina to wieś letniskowa położona na Podkarpaciu, nad sztucznym Jeziorem Solińskim, powstałym na skutek spiętrzenia betonową zaporą wód rzecznych Sanu i Solinki. W bezpośrednim sąsiedztwie zapory, która jest bez wątpienia największą atrakcją przyciągającą turystów do Soliny, powstały hotele, pensjonaty, domy wczasowe, domki letniskowe oraz pokoje gościnne. Ich aktualne oferty można sprawdzić na portalu meteor z noclegami, który prezentuje miejsca noclegowe w Solinie i okolicach.

Główną atrakcją i zarazem najpopularniejszym deptakiem w Solinie jest ogromna żelbetonowa zapora o długości 664 m  i 82 m wysokości, tworząca zbiornik o pojemności 472 mln m3. Została wybudowana w latach 1961-1968 w celu regulacji wód Sanu. Podczas nadmiernych opadów chroni przed powodziami, a w czasie suszy możliwe jest uzupełnienie niedoboru wody w rzece. Poniżej tamy znajduje się hydroelektrownia o mocy 200 MW. Ze względu na duże zainteresowanie elektrownia wodna wraz z zaporą zostały udostępnione do zwiedzania. Program wycieczki obejmuje oglądanie filmu o energii odnawialnej i wystawy o odnawialnych źródłach energii oraz zwiedzanie wnętrza kompleksu wraz z przewodnikiem. Trasa wiedzie przez halę produkcyjną elektrowni, halę maszyn oraz dwa tunele serwisowe nazywane galeriami. Co ciekawe galeria nr 1 położona jest 5 metrów poniżej poziomu dna Jeziora Solińskiego. Natomiast w galerii nr 2 można zobaczyć tzw. „fugę oszczędnościową”, czyli jedną z 28 szczelin znajdujących się pomiędzy najwyższymi sekcjami zapory. Dzięki licznie przybywającym tu turystom w okolicach zapory powstały liczne punkty gastronomiczne, sklepiki oraz stragany z pamiątkami. Warto więc podczas odpoczynku nad Soliną znaleźć chwilę i zobaczyć tę wyjątkową budowlę hydrotechniczną. 

Co robić na wczasach w Krynicy Zdroju?

Wybierając się w okolice Krynicy-Zdroju i rezerwując przytulne noclegi w tym mieście (po szczegóły odwiedź – portal meteor-turystyka.pl) każdy turysta liczy na to, że pozna nowych ludzi, nauczy się nowych rzeczy oraz poprostu wypocznie.

Sama nazwa Krynica-Zdrój funkcjonuje dopiero od roku 2001, kiedy to dodano drugi człon. Można spotkać się także z inną nazwą, a mianowicie Krynica Górska. Miasteczko to znane z niesamowitych wód mineralnych usytuowane jest w Beskidzie Sądeckim, zaraz u podnóża Parkowej Góry, dokładnie w dolinie Kryniczanki.

Oprócz jej uzdrowiskowego charakteru miasto to słynie z niesłychanie czystego powietrza oraz klimatu, który bezsprzecznie jest jedynym w swoim rodzaju. To wszystko sprawia, iż Krynica-Zdrój jest tak chętnie odwiedzanym miejscem w tej części Polski. Miejscowość ta postrzegana jest także jako wspaniały ośrodek zimowych sportów. Jej historia sięga roku 1547, czyli czasu, na kiedy to datowane jest jej powstanie. Od połowy wieku XIX stanowi z kolei znaną uzdrowiskową miejscowość. To miano wraz z niesłabnącą popularnością zostało Krynicy do dnia dzisiejszego. Z kolei rok 1911 przyniósł Krynicy nie tylko linie kolejową, ale także był to czas gdy nadano mu prawa miejskie. Do niesamowitych zniszczeń doszło podczas zmagań w trakcie II wojny światowej. Szkody były tak ogromne, że ich odbudowa zajęła kilkanaście dobrych lat. Oprócz niesamowitej ilości dostępnych tu zdrowotnych wód, Krynica znana jest także dzięki odbywającemu się tu Festiwalowi im. Jana Kiepury. Corocznie przyciąga on wielu turystów i miłośników opery z całego świata. Są oni w stanie pokonać wiele kilometrów, aby posłuchać znakomitych solistów czy też występów teatrów muzycznych. Wszystkie te występy mają miejsce w Starym Domku Zdrojowym, na terenie Pijalni Głównej oraz na deptaku. Trzeba podkreślić, iż Krynica jest także zimowym ośrodkiem sportów zimowych. Posiada także liczne ścieżki, zarówno dla miłośników długich spacerów, jak i dla tych kochających długie wycieczki rowerowe.

Latarnia Morska w Ustce

Jednym z największych problemów miejscowości portowych jest niewątpliwie często wiejący zbyt silny wiatr i problemy z nawigacją statków z tym związane. Dlatego też jednym z priorytetowych zadań staje się pomoc marynarzom w bezpiecznym powrocie do domu. Z tego powodu również i Ustka zdecydowała się na budowę latarni morskiej, która to z kolei stała się niezwykłą ozdobą i elementem turystycznym miasta.

Historia Latarni Morskiej w Ustce sięga roku 1892 kiedy to został wzniesiony budynek z cegły służący jako stacja pilotów, do której przyłączona była ośmiokątna wieża, na wierzchołku której umiejscowiono latarnie z charakterystyczną czerwoną soczewką, której zasięg szacowany był na 6 mil morskich. Dopiero rok 1904 przyniósł charakterystyczne zmiany w postaci zamiany soczewki z koloru czerwonego na białe. Głównym źródłem dostarczającym światło jest optyczny układ, który zawiera żarówki o mocy 1000W, a także soczewka cylindryczna Fresnela, której średnica wynosi jeden metr. Świateł tych używa się aż do dnia dzisiejszego, ich biały kolor sygnalizuje i oświetla drogę osobom żeglującym po Bałtyku. Co ciekawe jej światło jest widziane tylko od strony morza. Latarnia Morska Ustka swą współczesną nazwę uzyskała w 1947 roku, wcześniej przez niedługi czas nosiła nazwę Postimino. Latarnia znajduje się przy nadmorskim deptaku, między Latarnią Morską Jarosławiec a Latarnią Czołpino.

Wartym podkreślenia jest fakt, iż obiekt ten jest jednym z nielicznych, który wyszedł bez większego szwanku z prowadzonych nieopodal działań wojennych, a który bezsprzecznie wart jest zwiedzenia. Do rejestru zabytków Latarnia Morska Ustka trafiła w roku 1993. Obecnie należy ona do jednej z 17 budowli tego typu zlokalizowanych nad Bałtykiem na linii od Świnoujścia po Krynicę Morską. Popularne także stają się wycieczki tym szlakiem turystycznym, które pozwalają poznać jednocześnie różnorodny krajobraz polskiego wybrzeża. Dla osób planujących takie wyprawy i nocleg w Ustce warto polecić bazę lokalnych noclegów. Warto także zapoznać się z historią poszczególnych latarni, które kryją własne tajemnice i stanowią interesujące świadectwo pomników regionalnej historii.

 

Góry Pieprzowe

Sandomierz, historyczne królewskie miasto Korony Królestwa Polskiego, ze względu na swe położenie (zlokalizowany jest na siedmiu wzgórzach) – nazywany jest często Małym Rzymem. Ale nie tylko położenie upodabnia Sandomierz do stolicy Italii. Sandomierz, choć to w gruncie rzeczy nieduże miasto, może poszczycić się wieloma zabytkami, zachowanym średniowiecznym układem urbanistycznym, a także pięknymi krajobrazami. Dlatego też nie dziwi fakt, że pobyt noclegowy w Sandomierzu coraz chętniej wybierany jest przez turystów, spragnionych nie tylko wypoczynku, ale przede wszystkim szeroko rozumianego piękna.

Jednym z cenniejszych przyrodniczych elementów krajobrazu Sandomierza są Góry Pieprzowe.

Te wzgórza leżące częściowo w granicach administracyjnych miasta, a częściowo w sąsiadującej z Sandomierzem gminie Dwikozy, osiągają wysokość około 199 m n.p.m. O ich wyjątkowości stanowi fakt, że zbudowane są z mających około 500 milionów lat skał kambryjskich – łupków i kwarcytów. Skały te, mają charakterystyczny brunatno-szary kolor i pod wpływem warunków atmosferycznych kruszą się, tworząc drobny gruz, który wyglądem przypomina pieprz – stąd też wzięła się nazwa sandomierskich gór. Na terenie Gór Pieprzowych został utworzony rezerwat przyrody, gdzie ochronie podlegają głównie rośliny sucholubne, występujące na zwietrzałych łupkach. Ponadto znajduje się tu, jedno z trzech w Polsce, stanowisko krwawnika szczecinkolistnego. Osobliwością Gór Pieprzowych (w skali europejskiej) jest także występowanie tu 15 gatunków dzikiej róży, które tworzą przepiękne naturalne rosarium. Na terenie rezerwatu żyje też wiele ciekawych ciepłolubnych gatunków owadów, ślimaków i pajęczaków.

 

Wyspa Karsibór – Świnoujście

Na wyspie Uznam, Wolin i Karsibór oraz szeregu pomniejszych wysp leży Świnoujście, jedyne polskie miasto mogące pochwalić się tak wyjątkowym położeniem. Miasto od zachodu sąsiaduje z Niemcami (wyspa Uznam, podzielona jest na część niemiecką i polską), od wschodu z Międzyzdrojami, od południa z wodami Zalewu Szczecińskiego, a od północy z Morzem Bałtyckim – oczywiście. W mieście znajduje liczne przedsiębiorstwa, głównie związane z branżą morską. Do najważniejszych podmiotów należy Morska Stocznia Remontowa, Port Handlowy, Polska Żegluga Bałtycka, Terminal Portowy. Zdecydowana większość z nich znajduje się w prawobrzeżnej części miasta, która jest dość silnie uprzemysłowiona. Natomiast lewy brzeg Świnoujścia, to przede wszystkim miejsce, gdzie skupiają się obiekty turystyczne. Zupełnie odmienny charakter ma natomiast wyspa Karsibór.

Wyspa Karsibór położona jest na południe od centrum miasta i graniczy bezpośrednio z wodami Zalewu Szczecińskiego. Karsibór oddzielony jest od wyspy Wolin Starą Świną, zaś od Uznam Kanałem Piastowskim. Początkowa Karsibór był wioską leżącą na wyspie Uznam i stanowił ważną osadę. Jednak w wieku XIX, a dokładniej w roku 1880, kiedy to w celu skrócenia drogi ze Świnoujścia do Szczecina przekopano Kanał Piastowski, Karsibór stał się wyspą i wieś zaczęła tracić na znaczeniu. Co prawda funkcjonowała przeprawa promem linowym (później łańcuchowym), ale jednak wieś w znacznym stopniu była odizolowana od Świnoujścia. Most, który na stałe połączył wyspę Karsibór i Wolin, został wybudowany dopiero w 1967 roku. W roku 2012 zaś stanął na jego miejscu nowy most.

Karsibór to wyspa o powierzchni blisko 14 km2. Obecnie jej obszar to głównie nieużytki, plantacje trzciny oraz pastwiska, ale znajdują się tu też obiekty, oferujące atrakcyjne noclegi nad Bałtykiem. Są one polecane szczególnie osobom, które pragną odpocząć w ciszy i spokoju, ale również w pobliżu miasta. Na wschodzie wyspy rośnie tzw. Las Karsiborski, który zajmuje powierzchnię około 4 km2. Wyspę zamieszkuje około 700 osób.

Władysławowo – miasto dla miłośników sportów wodnych

Władysławowo to miasto w województwie pomorskim, położone u nasady Półwyspu Helskiego, nad Bałtykiem i Zatoką Pucką. Jest jednym z najatrakcyjniejszych turystycznie miejsc na polskim wybrzeżu. Dla tysięcy turystów odwiedzających miejscowość ważna jest możliwość połączenia letniego wypoczynku z aktywnym spędzaniem czasu, a Władysławowo zaspokaja te potrzeby. Oprócz tego posiada bogatą i zróżnicowaną bazę noclegową (zobacz) dostosowaną to wymagań każdego wczasowicza.

Złoty piasek i szerokie władysławowskie plaże na kilku wyznaczonych kąpieliskach stwarzają dogodne warunki do opalania i kąpieli morskich. Natomiast niewielka głębokość, niskie zasolenie wód Zatoki Puckiej oraz stosunkowo silne wiatry sprawiają, że od wczesnej wiosny do późnej jesieni istnieją tutaj sprzyjające warunki do uprawnia rozmaitych sportów wodnych. Do dyspozycji turystów jest ich szeroka gama, do której zalicza się: windsurfing, kitesurfing, żeglarstwo, rejsy kutrem rybackim, wyprawy na połów dorsza, czy nurkowanie. Stanowią one idealną propozycję dla osób prowadzących aktywny tryb życia. Osoby, które dopiero zaczynają swoją przygodę mogą skorzystać z pomocy doświadczonych instruktorów. W mieście znajdują się profesjonalne szkółki, wypożyczalnie sprzętu wodnego oraz przystań jachtowa z pełnym zapleczem. Z portu we Władysławowie można wypłynąć w rejs wzdłuż wybrzeża statkiem wycieczkowym lub kutrem. Popularne są także całodzienne wyprawy z rybakami na połów dorsza. Amatorzy wędkarstwa mogą również łowić z lądu po uzyskaniu stosownego zezwolenia. Ze względu na dużą przejrzystość wód Bałtyku w tych okolicach, bogatą faunę morską oraz kilka wraków na dnie morza miasto coraz częściej odwiedzają nurkowie. Władysławowo to prawdziwy raj dla wodniaków!

Zameczek Myśliwski Habsburgów w Wiśle

Pierwsze wzmianki o Wiśle to przełom XVI i XVII wieku, kiedy zaczęto tworzyć osady wzdłuż rzeki. Początkowo wieś znajdowała się pod rządami książąt cieszyńskich. Po śmierci Elżbiety Lukrecji w 1653 roku, Księstwo Cieszyńskie przejęli Habsburgowie. Panowanie ich trwało do I wojny światowej, w tym czasie zniesiono pańszczyznę, rozwinęło się szkolnictwo, luteranie otrzymali prawo do swobody wyznania, pasterstwo zaczęło upadać, wzmogła się emigracja. Od lat 80-tych XIX wieku Wisła stała się obiektem zainteresowań turystycznych za sprawą Bogumiła Hoffa i Juliana Ochorowicza, którzy propagowali walory przyrodnicze i klimatyczne Beskidu Śląskiego. Do wsi u podnóża Baraniej Góry zaczęli zjeżdżać letnicy i podróżnicy, dla których budowano pensjonaty i wille. Wisła stała się znanym ośrodkiem wypoczynkowym i narciarskim, jakim pozostaje do dziś i przyciąga gości przepiękną przyrodą, klimatem, doskonale rozwiniętą infrastrukturą. Wystarczy podać, że w trzystu obiektach noclegowych oferowanych jest dziewięć tysięcy miejsc (⇒o noclegach idź tu), szlaki turystyczne liczą sto kilometrów, miasto posiada dwadzieścia wyciągów narciarskich, pięć skoczni, baseny, korty, boiska… Poza tym góralski folklor, Małysz, zabytki, a wśród nich Zameczek Myśliwski Habsburgów.

Pałacyk został wybudowany w 1898 roku na Polanie Przysłop u stóp Baraniej Góry przez arcyksięcia Fryderyka Habsburga. Wcześniej znajdowała się tu leśniczówka, którą w 1863 roku zastąpiono nową (obecnie jest najstarszym budynkiem w Wiśle, gospodarzem jest Nadleśnictwo Wisła), lecz nie była ona wystarczała dla potrzeb arcyksięcia. Potrzebny był większy dom dla polujących gości arcyksięcia – królów i arystokracji. Wśród nich byli między innymi cesarz niemiecki Wilhelm II Hohenzollern, niemiecki feldmarszałek Hindenburg, cesarz Austrii Karol. W posiadaniu Habsburgów budynek był do I wojny światowej, potem został przejęty przez skarb państwa polskiego. W latach 1925-1973 służył jako schronisko górskie PTTK, a w 1985 roku został przeniesiony spod Baraniej Góry do centrum miasta. Obecnie mieści się tu Oddział PTTK Wisła i BORT, a budynek jest udostępniony do zwiedzania.

Zameczek został wzniesiony w stylu tyrolskim, z drewna, na kamiennej podmurówce, z balkonami na piętrze, okalającymi go z czterech stron i przykrytymi dachem. W środku zachowano pierwotny układ pomieszczeń, a w kawiarni Inna Epoka można obejrzeć pamiątki z tamtego czasu. Miło jest posiedzieć przy kawie i ciastku w dziewiętnastowiecznym klimacie Wisły.

Aktywny wypoczynek – Gąski

Gmina Mielno ma na swoim terenie kilka przepięknym letniskowych miejscowości, do których bez wątpienia należą też Gąski. Ta niewielka w gruncie rzeczy wioska, jest znana przede wszystkim z pięknej plaży oraz z latarni morskiej. Goście decydujący się na urlop w Gąskach, przede wszystkim liczą na kameralną atmosferę oraz mniej zatłoczoną plaże niż na przykład w pobliskim Mielnie. I z pewnością wszystko to znajdą tutaj. Ponadto Gąski mogą się pochwalić także bardzo ciekawą ofertą wypoczynku, dla tych którzy chcą spędzić aktywny urlop.

Oczywiście podstawową formą aktywności podczas wczasów nad morzem są kąpiele morskie. Nie tylko wypływają one pozytywnie na kondycję, ale także na zdrowie i samopoczucie. Plaża natomiast, choć kojarzy się przede wszystkim z wylegiwaniem się na kocyku, jest doskonałym miejscem do uprawiania jogi, nordic walkingu oraz do biegania czy spacerowania. Każdy wysiłek na plaży pozytywnie wpływa na drogi oddechowe, a także pozwala dostarczyć do organizmu bardzo ważny pierwiastek – jod, którego często brakuje, szczególnie osobom z południa kraju.

Ruszają plażą w Gąskach na wschód dotrzeć można do urokliwego Sarbinowa, Chłopów lub nawet do Mielna. Spacer do Mielna powinien zająć około 2 godziny, więc jest to wyprawa, na którą z powodzeniem mogą się zdecydować osoby nawet niezbyt wprawione wędrówkach. Ruszając natomiast na zachód, poprzez Pleśnię, Wieniotowo można dojść do Ustronia Morskiego. Czas, jak zajmie nam taki spacer, to około 3 godzin. Oczywiście trasy te można pokonać także na rowerze (wiele obiektów oferujących w Gąskach wczasy i noclegi ma dla swoich gości przygotowane rower, tak więc nie trzeba sprzętu wieźć ze sobą), a wtedy z pewnością ich pokonanie zajmie mniej czasu, który będzie można poświęcić na zwiedzanie ciekawych miejsc, których po drodze znajdziemy całkiem sporo.

Ponadto Gąski znajdują się na trasie Międzynarodowego Szlaku Pieszego, który jest oznaczony na czerwono i stanowi fragment Europejskiego Szlaku Dalekobieżnego, a także na trasie szlaku rowerowego – EV10 Szlak Wokół Bałtyku, który jest z kolei fragmentem międzynarodowej sieci EuroVelo.

Historia Rusinowa

Pomiędzy Jarosławcem a Wiciem, jeziorem Wicko, a jeziorem Kopań, w odległości około 2000 m od morskiego brzegu, leży niepozorna wioska – Rusinowo. Zdecydowanie mniej znana niż leżące nad samym morzem letniskowe miejscowości, ma nad nimi tę przewagę, że po pierwsze wakacyjne noclegi tutaj są zdecydowanie tańsze niż w okolicznych kurortach [o noclegach – http://meteor-turystyka.pl/noclegi,rusinowo,0.html], a po drugie znajdziemy tu spokój i błogą ciszę, o które w bardziej znanych miejscowościach, szczególnie w okresie urlopowym, jest bardzo trudno.

W Rusinowie, znajdziemy szerokie, piękne i niezatłoczone plaże, krystalicznie czyste powietrze, przesycone morskim aerozolem (w pobliżu nie ma żadnych fabryk czy zakładów przemysłowych) oraz ciekawą historię wioski, której początki sięgają roku 1300. Wtedy to, według opracowania Karla Rosenowa, Rutz (przedstawiciel rodu von Rutce z miejscowości Rutze – obecnie dzielnicy Kilonii) sprowadził tu osadników z Nadrenii i Dolnej Saksonii i w oparciu o prawo niemieckie, została założona wieś. Wieś ta była nazywana od imienia swojego założyciela i przybierała formy: Rusenhagen, Ruczenhagen, a także Rutzenhagen. Nazwy te, poza tym, że wskazują na założyciela, to dodatkowo informują, o tym, że Rusinowo było wsią typowo karczunkową, a więc powstałą w miejscu po wykarczowaniu lasów, w tym przypadku był to las dębowo-bukowy. Świadczy o tym drugi człon nazwy – hagen, co w języku niemieckim oznacza ogrodzenie, żywopłot i osiek. Osadnicy, którzy tu przybyli otrzymali po 1 łanie ziemi. Ziemia była dziedziczna, mieli oni także możliwość jej sprzedaży. Poza gruntami rozdzielonymi między mieszkańców, we wsi znajdowała się także część wspólna, przeważnie były to lasy, łąki oraz pastwiska. Osadnicy byli zobowiązani do płacenia swemu feudalnemu zwierzchnikowi tzw. czynszu gruntowego.

Pojawienie się osadników spowodowało także wybudowanie świątyni. Najprawdopodobniej do jej budowy przystąpiono już II połowie XIV wieku. Pierwsza świątynia jak tu stanęła, była wykonana z ciosanych polnych kamieni i umiejscowiona na wzgórzu.

Wieś położona jest na wzgórzach morenowych, na wysokości około 32 m n.p.m, od morza oddziela ją las, który jest pozostałością, dawnej nadmorskiej puszczy.

Jezioro Wdzydze

Na południowym-wschodnim brzegu jeziora Wdzydze leży niewielka wioska – Borsk. Znana jest on przede wszystkim ze swej świetnej lokalizacji, dzięki której jest doskonałym miejscem do korzystania z atrakcji, jakie oferuje Jezioro Wdzydzkie. Miejsca noclegowe w Borsku (zobacz → Borsk w bazie meteor) to popularne, szczególnie wśród żeglarzy i kajakarzy, miejsce wypoczynku, ale również mniej aktywne osoby będą się tu dobrze czuć i z pewnością nie będą się nudzić.

Jezioro Wdzydze, to największy akwen na Kaszubach. Ze względu na obszar jaki zajmuje (jest to około 16 km2) oraz głębokość (powyżej 70 m) jest też nazywane Morzem Kaszubskim, Wielką Wodą lub Szerzawą. Jest to jezioro typu rynnowego i składa się z czterech wyodrębnionych zbiorników wodnych. Są to (w kolejności od największego): Jezioro Wdzydzkie Właściwe, Jezioro Gołuń, Jezioro Radolne, Jezioro Jelenie oraz Słupinko. Te pięć akwenów ułożonych jest w charakterystyczny krzyż, stąd wywodzi się jeszcze jedna nazwa jezioro – Wdzydzki Krzyż. Łączna długość całego Wdzydzkiego Krzyża to 9 km ze wschodu na zachód i 11 km z południa na północ.

Na jeziorze znajdują się kilka wysp, z czego Ostrów Wielki, jest wyspą, na której mieszkają ludzie. Pozostałe wyspy są niezamieszkałe i są to m.in.: Ostrów Mały, Sidły, Ceronek, Mielnica oraz Glonek. Wyspy te niewątpliwe dodają uroku jezioru i są chętnie odwiedzane przez przepływających tędy kajakarzy. Ale trzeba pamiętać, że na wszystkich wyspach Jeziora Wdzydze znajdują się siedliska i lęgowiska rzadkich ptaków wodno-błotnych, dlatego nie można na nich cumował łodzi, rozpalać ognisk, ani używać motorówek. Łączna powierzchnia wysp wynosi trochę ponad 150 ha.

Cały obszar Jeziora Wdzydzkiego jest objęty ochroną, tworząc Wdzydzki Park Krajobrazowy. Wdzydze zachwycają pięknym, szmaragdowym kolorem oraz czystością wód. Są doskonałym miejscem na wypoczynek pod żaglami.